Er is een liedje, een liedje waar Jackie, ik geloof een jaar geleden, mee thuis kwam.
Namelijk het nummer van “Je Broer – Een kind van de duivel”.
Een jongen uit haar klas zong dit steeds en zij had het wijsje ook in haar hoofd, we hebben haar gezegd dat ze dit maar niet meer moest zingen, een raar liedje voor zo’n klein meisje.

Zo gingen er maanden voorbij, tot gisteren.
Gisteren kwam ze thuis en zei ze geschrokken dat een jongetje uit haar klas weer dat rare liedje zong over het kind van de ….. en ik verstond iets heel raars. Ik vroeg haar toen: “Jackie, zing dat nog eens?” Ze keek verbaasd en vroeg:”Maar dat mag toch niet?” ik was te nieuwsgierig of ik het goed had verstaan en zei dat het mocht. En toen begon ze te zingen:

Mama, je hoeft niet te huilen,
Ik ben een kind van de tuinstoel!

Toen ik vroeg of ze het ook voor papa wilde zingen durfde ze het toch niet meer….