Maand: oktober 2017

Tijd voor mezelf

“Tijd voor mezelf”, deze uitspraak past helemaal niet bij mij, of toch wel?

Op de BSO was afgelopen vrijdag HET jaarlijkse Halloween feest gepland, het favoriete feest van Jackie, want je mag je verkleden en alles is lekker eng! Al weken was ze aan het aftellen en de perfecte outfit aan het uitzoeken.

Vorig jaar was papa mee naar het feest dus nu mocht ik mee, ik had er ook zin in. Een leuk feest is altijd een goed idee en dat Jackie zich zo vermaakt maak het het toch extra leuk. Jackie kreeg een stempelkaart zodat ze alle activiteiten kon doen, zo waren er allemaal leuke spelletjes in Halloweenstyle en was er een griezeldisco. Leuk! Ik kon lekker veel foto’s maken terwijl Jackie zich vermaakt. Toen Jackie 3/4 van haar lijst had gedaan en ik met de moeder van haar vriendje aan het praten was vroeg ze mij of ze zelf naar de volgende activiteit mocht gaan. “Dan ga ik er helemaal zelf naartoe, zelf mijn stempelkaart geven en dan kan jij hier blijven praten.” Het was best donker en ze kon het niet goed vinden, ik liep mee maar werd al snel verzocht weg te gaan. Ik bleef om het hoekje kijken, oh wat wordt mijn meisje toch groot, het zelf willen doen. Maar daar bleef het niet bij, ze zag me en vroeg ge├»rriteerd of ik weg wilde gaan. Ik besloot het van een afstandje te bekijken.

Toen ze klaar was met de griezelactiviteit blikken gooien, liep ik naar haar toe, want het was te donker om mij te vinden. Ik wilde haar trots begroeten maar kreeg een diepe zucht, vervolgd door: “Mag ik nou even tijd voor mezelf?!”
HALLO je bent NET 5! Begint dat serieus nu al????

 

Een kind van de duivel……

Er is een liedje, een liedje waar Jackie, ik geloof een jaar geleden, mee thuis kwam.
Namelijk het nummer van “Je Broer – Een kind van de duivel”.
Een jongen uit haar klas zong dit steeds en zij had het wijsje ook in haar hoofd, we hebben haar gezegd dat ze dit maar niet meer moest zingen, een raar liedje voor zo’n klein meisje.

Zo gingen er maanden voorbij, tot gisteren.
Gisteren kwam ze thuis en zei ze geschrokken dat een jongetje uit haar klas weer dat rare liedje zong over het kind van de ….. en ik verstond iets heel raars. Ik vroeg haar toen: “Jackie, zing dat nog eens?” Ze keek verbaasd en vroeg:”Maar dat mag toch niet?” ik was te nieuwsgierig of ik het goed had verstaan en zei dat het mocht. En toen begon ze te zingen:

Mama, je hoeft niet te huilen,
Ik ben een kind van de tuinstoel!

Toen ik vroeg of ze het ook voor papa wilde zingen durfde ze het toch niet meer….