Maand: mei 2016

Speeldingen/kinderlokkende geldmonsters

speeltoestel

Iedereen kent ze wel en ze lijken ook nog eens op iedere hoek in de stad te staan. De kinderlokkende geldmonsters, ze zijn er in alle soorten; auto’s, bussen, paarden, Bob de bouwer, vliegtuigjes, beesten, carrousel enz enz. (Hoe heten die dingen eigenlijk? )

Tot voor kort zei ik tegen Jackie dat ze stuk waren of dat de batterij van dat ding op was (ze stonden toch stil) maar nadat mijn zusje er een jaartje terug voor het eerst geld in had gegooid, en dus meteen alle apparaten in de stad af kon gaan (wat er zeker 5 zijn), snapt ze dus dat er geld in moet.

Ik heb een hele tijd kunnen zeggen, neejoh daar gaan we niet in, dat doe je maar weer als je weer met tante Jaimy bent! Dat ging ook een tijd heel goed, wat een voorbeeldig kind heb ik toch.

Ik zie echt op iedere hoek ouders geïrriteerd hun kinderen roepen die vlug in zo’n stom ding zijn geklommen. Iets wat daar 9 van de 10 keer wordt geroepen: “nu komen,  mama gaat hoor, ik ga echt,  doeiiiiii” en vervolgens loopt moeder weg. Zodra het kind denkt “Oh shit ze meent het, mama gaat echt weg” stapt het in paniek uit en rent krijsend achter de moeder aan.

Vreselijk toch? Verdienen winkeliers daadwerkelijk überhaupt ooit een euro aan zo’n ding? (behalve als mijn zusje in de stad is) Ik vraag mij dat serieus af.

Maar de laatste tijd, bijvoorbeeld als we met de roltrap van het parkeerdek naar t centrum gaan en ik met mijn winkelwagen zit vastgeklikt voor de veiligheid. Rent Jackie vlug naar beneden en gaat in zo’n toestel zitten. Als ik haar roep voel ik alle ogen op mij gericht en ik hoor de vaders, moeders, winkeliers denken: “Hoe gaat ZIJ dit oplossen?!”

“Kom Jackie we gaan!”
“Nee mama dat wil ik niet”
“Maar toch gaan we, kijk maar hij is stuk”
“NEEHOOR” gilt een (wildvreemd)kind
Ik zeg heel streng  “JA WEL” en kijk dat kind boos aan in de hoop dat ze haar mond houdt. “Echt niet” antwoordt ze…
Grrr ik begin me te ergeren, dus ik doe wat alle andere ouders doen, ik zeg:
“Jackie ik ga hoor en ik ga echt!”
“Oké” zegt ze en ze kijkt me recht in mijn ogen aan alsof het haar niets doet.
Ze zegt gewoon “oké” en gaat doodleuk met dat meisje spelen…..

Workshop

Het is alweer een aantal weken geleden (22 april), dat ik een workshop cadeau heb gegeven aan mijn moeder, tante, zusje en nichtje. Dit omdat hun te bedanken dat ze altijd klaar staan (als oppas) en ook omdat het natuurlijk gewoon superleuk is om wat samen te doen!

In Schagen heb je best veel keuze wat workshops betreft, ik koos een workshop van ’t Pakhuys cadeau te doen. Dit omdat ieder voor zich kon kiezen wat ze wilde maken. Zonder dit van te voren te bespreken.

Met kerst maak ik altijd een kerstpakket voor de oppas, dit keer had ik er een “klok” in gedaan met de tekst: “Mag ik wat van je tijd?” met deze tijd zouden we wat leuks gaan doen, dit werd de workshop. Waarom ik dit cadeau gaf? Ik weet namelijk dat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat familie altijd voor je klaarstaat. Iedere week passen ze op mijn meiden, het hele jaar door en als zij dit niet zouden doen, zou ik mijn huidige baan niet kunnen uitoefenen. Ik werk namelijk zeer onregelmatig, opzich de dagen niet maar wel  de tijden, mijn man is vaak heel vroeg weg en heel laat thuis waardoor een kinderdagverblijf er niet in zit. Maar bij hun kunnen onze meiden altijd terecht of het nou 06.30 uur is of tot 20.30 uur of een nachtje slapen. Ja het zijn echte toppers!

Het was een gezellige middag samen en het resultaat mag er ook zijn!
Ik heb een bord gemaakt voor in de wc, in ons klushuis ziet onze wc er echt niet uit, maar dat is echt niet prioriteit nummer 1, dus dan maar gezellig maken met dit bord, spiegel erop, een haakje voor de handdoek en een plankje voor een geurkaarsje en de wc is meteen een stukje gezelliger.

Ons resultaat:
workshop
Tnx lieve meiden! XXX

Niet zo mobiel

2 weken totale rust zei de arts, meer is er niet aan te doen.
Het liefst voet omhoog en stilzitten, oke… maar hoe dan???
Ik heb 2 jonge kinderen waarvan 1 een baby is, en 2 weken totale rust is sowieso niets voor mij. En na de 2 weken moet ik zelf aanvoelen wat ik wel of niet kan.

Als ik een dagje thuis heb gezeten en vrijwel niks heb gedaan ben ik bijna vergeten dat mijn teen gebroken is, oke ik heb mezelf aangeleerd scheef te lopen zodat ik er niet op sta, maar de pijn heb ik niet echt. En dan ga je al snel “te ver” je wordt wat actiever en dat merk je meteen.

Gisteren bijvoorbeeld, ik moest er even op uit (voor mijn werk) ipv naar de plaats van mijn werk te moeten reizen kwamen ze speciaal naar mijn woonplaats, even om de hoek naar het bureau, dat moet lukken. Maar hoe? Schoenen kan ik niet aan, op slippers kan ik me even verplaatsen als het niet te lang is, maar het is geen slipper-weer meer en het is koud. Om nou met 2 slipppers met sokken te lopen, dan lijk ik echt niet goed snik. Op krukken lukt het ook niet. Na lang wikken en wegen koos ik voor een schoen en een slipper met sok (tja ik stond onwijs voor L#L maar wat moet ik anders?!)
voet
Ik was totaal 3 kwartiertjes onderweg, waarvan ik een half uurtje stil zat op de afspraak. En jahoor dat merkte ik meteen, steken in mijn teen, meteen weer dik en blauw, nee toch….

Nu de day after heb ik meteen weer de hele dag pijn, en dat van zo’n stomme kleine teen!
Iemand nog tips?! Alles is welkom….

Lilly kan gelukkig goed zelf spelen, zitten, optrekken, staan. Dus dat gaat goed en Jackie dan met al haar energie? Jackie heeft een nieuwe hobby, ze speelt doktertje, aan mijn goede voet wel te verstaan, anders ga ik door de grond. Mijn tape is bijna op, dus moed verzamelen om nieuwe te kopen….

Voor schut (voor de verandering)

Jackie zei, “Papa” tegen een wildvreemde man en zijn vrouw keek mij heel raar aan….

Jackie, mijn dochter, een heel leuk kind maar soms schaam ik me de ogen uit mijn kop. Ja natuurlijk is het achteraf altijd erg leuk, maar op zo’n moment……

Een paar voorbeelden: Ze riep “oma” naar een vrouw van eind 30, zei meneer tegen een mevrouw, schreeuwde tegen iemand in een scootmobiel dat die niet op de stoep mag “fietsen”, in de supermarkt zei ze heel hard “ahhhh kijk nou die meneer heeft een staartje, dat kan toch niet? ” en tegen een vrouw in de kleedkamer van het zwembad: “Kijk die is dik”. (wijzend naar die mevrouw!)

Ook snapte ze vroeger niet dat andere kindjes ook een papa en mama hadden. Als dan iemand zijn mama riep, liep ze naar mij en schreeuwde: “Nee dit is MIJN mama!”
Nu heeft ze het maar al te goed door, andere kindjes hebben ook een papa en mama.

Op het voetbalveld zag ze wat kindjes voetballen met een man, ze rende er naartoe en zei “Papa, ik wil ook voetballen”, “Papaaaaa”, de vriendin van die betreffende “papa” keek mijn raar aan en het was ook raar want ik ken die “papa” toevallig ook niet.

Toen ik tegen Jackie zei: “Dat is toch niet jou papa?! Gekkie!”, “Maar mama dat is toch een papa van die andere kinderen? Dus ook een papa” oke dan snappen ze tenminste wat ze bedoeld dacht ik nog. Maar toen bleek dat hij helemaal geen papa was maar gewoon een gozer die met een paar kinderen aan het voetballen was…  gênaaaaaant

oeps

Een broertje voor Jackie

Iedereen zegt altijd dat je voor meisjes zo leuk kan shoppen, broekjes, rokjes, bijpassende legging en haarband enz enz.

Maar toch komt het heel vaak voor dat ik bij de Zara, H&M of HEMA bij de kassa sta er op de bon staat JONGEN/BABY BOY. Vaak weet ik het wel, dan shop ik bewust al liever op de “jongens”afdeling lekker stoer! Maar soms ben ik ook verbaasd als ik het op de bon zie staan, is dit voor jongens?!

Vooral bij de Zara beland ik regelmatig op de jongens afdeling, die hebben gewoon leukere/stoerdere broekjes. En de meisjes afdeling is mij dan te tuttig.

Als ik dan ook met mijn meiden in de stad loop hoor ik mensen regelmatig tegen Jackie zeggen: “wat een lief broertje heb jij!” of “ohhh is dat je broertje?” En niet dat Lilly er nou echt als een jongetje uitziet, ik vind juist van niet.

Vaak krijg ik 100 derden excuses als ik zeg dat het een meisje is. Maar ik vind het niet erg, het is en baby en je kan het vaak zo vroeg nog niet zo goed zien. De laatste tijd verbeter ik de lieve complimentjes al niet meer.  “Wat een lief knulletje” “ja hè” antwoord ik dan.

Maar nu, zijn mensen echt blind?!
Lilly zag er zo uit:

image

“Wat een lief mannetje…..” zei een man, uhhh?? Gelukkig werd de betreffende man door zijn vrouw aangesproken dat zij dacht dat het een meisje moest zijn gezien de haarband.

Engelengeduld

Wat een ontzettende lange dag vandaag, gelukkig hebben mijn kinderen engelengeduld.

Het begon allemaal dinsdag, ik voelde me zo schuldig dat ik “ziek” thuis zat met mijn gebroken teen dat ik zei dat ik wel aangepast werk kon doen. Ik was namelijk verder niet ziek en kon heus wel wat. Vol goede moed ging ik naar mijn werk. Daar aangekomen bleek dat er geen aangepast werk was geregeld. Gelukkig hield ik mijn poot stijf (voor mij een hele opgave) anders was het nu vast nog erger.

Halverwege de werkdag kreeg ik een dikke teen, blauw met een kloppend gevoel. Toen ik ook nog met mijn zere voet naar huis moest rijden had ik thuis een kloppende gloeiendhete zere voet 🙁 mijn kleine teen was 3x zo dik als de teen ernaast. Ik dacht, woensdag dagje rust dan gaat het vast weer over, nou mooi niet dus. Gister de hele dag heel veel last, sneu voor de kids een moeder die bijna niks kan. Toen het vanmorgen nog niet was verbeterd belde ik de dokter.

De dokter vond het wel raar dat het steeds weer blauw werd en dik, dus ik moest een foto laten maken. Dus vanmorgen naar de dokter (liep een half uur uit), langs de Mediance een foto laten maken, jahoor een breuk een flinke en erger dan gedacht. Ze waren bang dat het mijn middenvoetsbeentje was, dan moet het namelijk in het gips. Dus op naar de eerste hulp van het ziekenhuis.

Na zo’n ochtend met kinderen erbij (die gelukkig lief, rustig en gezellig bleven) dacht ik mooi, ik ga naar het ziekenhuis en de kinderen kunnen naar mijn moeder. Nee, zei de mevrouw achter de balie, je moet samen met iemand gaan want waarschijnlijk mag je niet meer terugrijden.

3x raden, jahoor, met mijn moeder en de kinderen naar de eerste hulp, en ja ik liep er al ruim 1,5 week mee, dus nee ik was geen spoed… daar zaten we dan..
En er is geen peil aan vast te knopen want iedereen ging voor. Toen ik eindelijk werd opgeroepen werd mij verteld dat het toch mijn teen is en het niet in het gips kon. Wat ik moet doen? Heel veel rust, been omhoog, intapen, nog meer rust en nog meer rust. En zeker 6-8 weken last.

K#T!

Maar om terug te komen op de kinderen, wow wat waren zij lief, geduldig, gezellig en rustig dus die gingen met oma langs de speeltuin! Ik ben supertrots op mijn lieve kids  ♡

LOVE YOU!
image

Moederdag

Ik zie al vele berichten en blogs voorbij komen op de vroege morgen. Het is namelijk moederdag!

Bij mij voelt iedere dag als moederdag sinds Jackie is geboren, maar toch is deze extra speciaal. Dat komt omdat de kinderen iets voor je geknutseld hebben of een cadeau hebben gekocht en dit vol zenuwen eindelijk mogen geven.

En daar geniet ik nog het meest van, die trotse koppies vol liefde met hun zelfgemaakte knutsels ♡

Hoe mijn moederdag begon?
Gisteren kreeg ik al de vraag; “uhh je verwacht toch niet een ontbijtje op bed, of wel?” haha neehoor hoeft niet. Vanmorgen begon het heel goed, Lilly werd lachend in mijn armen wakker en Jackie gaf vol trots haar knutsel. Toen ik mijn mooie geknutselde gieter zag en vol trots vroeg: “Oh wauw Jackie, heb jij die voor mamma gemaakt?” Zei ze heel droog; “Nee heeft juf gedaan, ik ging spelen.” Uhhh oke, later bleek dat ze wel zelf de gieter had geknutseld maar juf de bloemzaadjes en beste moeder-button erop heeft geplakt.

En ik kreeg ook een supermooie armband met de namen van de kinderen.
Ja toch is deze moederdag een hele mooie dag!

Fijne moederdag iedereen!!!

Ziek

Vroeger dacht ik dat er 1 soort “ziek” was je was gewoon ziek en lag op bed, klaar.
Zelf ben ik vrijwel nooit ziek maar ik heb vaak rare kleine dingen, dik raar oog, zere pols of dat soort gein, daarmee kun je gewoon werken.

Vanuit huis kreeg ik mee dat als ik wel ziekig was je het eerst gewoon moest proberen, want ja ze hebben op je gerekend. Zo doe ik het dus ook, zo heb ik op een zondag een spoed wortelkanaalbehandeling gehad en heb ik daarna op pijnstillers suf gewerkt, een dag zittend in een kledingwinkel gewerkt toen ik door mijn enkel ging en bij mijn eerste baantje in de bediening zelfs flauwgevallen met alle gevolgen van dien (dienblad vol drinken over mensen heen).

En toen, vorige week zaterdag brak ik mijn kleine teen. Heel stom even vlug wat pakken en toen stootte ik tegen mijn bedrand. Ik loop niet alleen mank maar ik heb een dikke ingetapete teen en kan ook mijn schoenen niet aan. Ben je dan “ziek”? In mijn ogen niet, maar werken kan ik ook niet. Op mijn werk mag je sowieso niet op slippers werken.

Daar zit je dan thuis dit weekend en is het ook nog eens prachtig weer. En wat doe ik mij onwijs schuldig voelen ipv er het beste van maken. Uiteindelijk wel in de zon gezeten en wat kunnen genieten gelukkig. Maar dit is echt niets voor mij….

Mooi weekend toch niet zo mooi…

Na al dat slechte weer eindelijk een zondag met veel zon! Oh wat keek ik hier naar uit,  1 mei, de dag dat Lilly 9 maanden is, we er alle 4 zijn en het eindelijk weer heerlijk weer is.  De zaterdag hadden we het erover, wat zullen we gaan doen? Voor het eerst fietsen? Een stuk wandelen nu de wagen omgebouwd is (de reiswieg eraf en buggy gemaakt) of naar een park?

Maar nee, alles verliep anders, zaterdagavond, ik ging Lilly verschonen en pyjama aantrekken, Jackie kwam me zoals gewoonlijk helpen. “Jax, let even 1 sec op, ik moet even wat pakken” en ik rende naar onze slaapkamer. AUWWW met mijn kleine teen tegen de poot van het bed, mijn teen stond even de andere kant op. G#DVER, iedereen weet hoe dat voelt, meestal is het 1 minuutje schelden, vloeken en tieren en dan trekt het wel weer bij. Nu werd ik duizelig en ging de pijn niet weg.

Ik moest terug naar Lilly en liep snel terug, shit, ik kan er niet meer op staan. Half huilend riep ik Rudy, KOELEN zei hij, dus half in bad met mijn voet onder de kraan. Het werd dik en de pijn trok niet weg.  Ik kon er niet op staan, huisartsenpost bellen dan maar, de assistent nam een hele vragenlijst met mij door en daaruit bleek dat het mijn teen was die pijn deed en niet mijn voet, het kan zijn dat het zwaar gekneusd is, er een scheurtje inzit of dat het is gebroken. In alle gevallen doen ze er niets aan. Tip: Blijven koelen, tenen aan elkaar tapen, pijnstillers  slikken en vooral rust houden.
Rust houden? Hoe dan? Met twee kinderen, de trap op en af lukte me al niet.

Daar ging onze mooie zondag in de zon, niet fietsen of wandelen maar thuis op de bank vertoeven.  Inmiddels is mijn teen dik, paars en groen en mijn eigen huisarts doet er inderdaad niets aan, goed rusten en zelf aanvoelen wat ik na de rust weer kan.

Hopelijk knap ik snel op en kan ik me weer normaal verplaatsen in en om huis en blijft het zonnetje voorlopig schijnen!

zon