Maand: september 2015

Trouwen?!

Vroeger droomde ik, net als bijna ieder meisje, van een droombruiloft met een groot feest en een hele mooie grote witte jurk.

Maar dan loopt alles toch anders dan verwacht, je wordt verliefd en gaat samenwonen. Langzaam ga je het over de toekomst hebben en zo ook over trouwen. Voor ons was een gezin beginnen belangrijker  dan trouwen.

En toen was ik zwanger van Jackie, we woonden wel samen maar niets was geregeld, geen samenlevingscontract, geregistreerd partnerschap of huwelijk. Dus moest Rudy eerst het kind erkennen en na de geboorte gezag aanvragen. Zo kon het dus ook…

Toen ik zwanger was van Lilly en we op dat moment ook een huis gingen kopen leek het ons makkelijker om te trouwen, geen gedoe van erkennen, gezag aanvragen en voor mij ook niet geheel onbelangrijk, ik wilde dezelfde achternaam als mijn geliefde en kinderen.

Maar met een kindje op komst en een nieuw koophuis kon ik mijn droombruiloft wel op mijn bolle zwangere buik schrijven. Dus zou het maandagmorgen worden omdat je dan gratis kan trouwen. Maar nee een gratis maandagmorgen trouwerij zonder jurk en poespas is geen trouwerij. Je trouwt maar 1x en dat moet mooi, geweldig en bijzonder zijn. Dus besloten we voor het geregistreerde partnerschap te gaan. Het zogenaamde homo huwelijk. Alle gemakken van trouwen want; alles omtrent het kind is geregeld, zelfde achternaam en makkelijk met het huis kopen.

En trouwen, dat komt nog, ons plan is om over een paar jaar het geregistreerd partnerschap om te zetten in trouwen, met onze mooie meiden als bruidsmeisjes!

Ik weet nog niet precies wanneer, hoe en wat, maar wat ik wel weet is dat Cynthia Veenman de styling mag gaan doen, wat een topwijf is dat! Naast dat zij heel goed is in haar vak, heeft ze ook de nodige dosis humor (wat dan weer erg handig is als je barst van de zenuwen!).

Neem eens een kijkje op haar site, zeker de moeite waard, naast haar geweldige portfolio is nu ook haar e-book te downloaden! Ze crosst heel Nederland door (en zelfs daarbuiten)!

Tot over een paar jaar op onze parteeeeeh

Cynthia Veenman VISAGIE & HAARSTYLING
cyn

Je eigen kinderen….

Iedereen met kinderen is het met me eens, je eigen kinderen zijn gewoon de leukste, liefste, de mooiste en natuurlijk de best gelukte.

Zo ook de mijne!

Alles wat ze doen is leuk, mooi en perfect. Ik betrap me erop dat ik altijd een big smile heb als ik naar ze kijk, zo trots ben ik op ze. Als ik met anderen over ze praat begin ik te stralen.

En nu, mijn grote kleine meid is zondag alweer 3 jaar geworden en wat was het een feest! DRIE jaar alweer, het is echt zo, de tijd vliegt voorbij.

Ik kan me de dag dat ze geboren is zo goed herinneren, als de dag van gisteren. (zoals je vaker om je heen hoort.) In die 3 jaar heeft ze zoveel geleerd, kruipen, zitten, lopen, rennen, praten en is ze ook gegroeid niet normaal. Soms gaat het een beetje te hard, waar blijft de tijd.

En nu is nummer 2 er al! De kleine kleine meid is ookal weer bijna 8 weken.

Kon je de tijd maar even stil zetten, eigenlijk gewoon even heel lang!

jl

Zwangerschapsdementie

OMG het is zo ver hoor, bij het woord zwangerschapsdementie dacht ik aan de vergeetachtigheid TIJDENS de zwangerschap. Maar niets is minder waar…

Logisch toch? Je bent in je eigen bubbel, bezig met de kleertjes voor de 100ste keer wassen en vouwen, het enige kamertje in huis dat mooi, netjes en clean is nog een keer schoonmaken met Dettol en het bedje nog eens opmaken. Dat je heerlijk in je eigen bubbel zit en iedereen die het snapt, als je iets vergeet gooi je het op je zwangerschap en iedereen vergeeft het je.

Bij mij begon NA de zwangerschap van Jackie de dementie pas. Maar dan ook echt 10x erger dan daarvoor! 10 x? Ja en dat is nog zacht uitgedrukt!

Ik was dit alweer even vergeten, ik kan nog steeds wel veel vergeten maar gooi het op de drukte en in sommige gevallen desinteresse.

Maar nu Lilly er is, is de dementie weer vol op terug en echt heel erg!
Zo ook vanmorgen, ik moest naar de bedrijfsarts en er al om 11.00 uur zijn, AL ja, want met 2 kinders is dat haasten. Mijn zusje zou op Jackie passen en Lilly nam ik mee. Ik ben 3 x van huis weggereden om terug te gaan, telefoon vergeten, draagzak vergeten en als laatste leek het me toch wel handig om de brief van de arts mee te nemen.

Ik pakte de brief en keek nog eens goed, dindag 29 september 11.00 uur, juist, WAT?! 29 september, ik ben een week te vroeg! Neeeeeeeeeee dat meen je niet. Dat lees ik nu ik met klotsende oksels in de auto zit en het inmiddels 10.15 uur is?! Ik heb meteen gebeld of er nog een gaatje was want na een aantal keren bellen, smsen en mailen had ik eindelijk ook vandaag een afspraak met mijn leidinggevende over wanneer ik weer zou moeten beginnen.

De vrouw aan de telefoon vroeg meteen of ik misschien ging werken na mijn zwangerschap (omdat ik zo warrig was) oke oke ik ben dus blijkbaar niet de enige pfieeuw… Ze stelde voor om het volgende week telefonisch te bespreken, heel fijn.

Gelukkig trof ik mijn leidinggevende ook en ipv begin oktober hoef ik pas per 2 november te beginnen met werken, helemaal top!

Ik loop het gebouw uit en onderweg naar mijn auto, kom ik een collega tegen en vertel haar mijn blunder, en dan wijst zij mij erop dat ik mijn pieper nog aan mijn broek heb hangen. Het wordt dus zo’n dag…..

Ik ben meteen gaan zoeken op internet of ik nou de enige ben die hier NA de zwangerschap last van had en ik kwam dit tegen*:

“Volgens het merendeel van de onderzoekers is zwangerschapsdementie alles behalve een fabeltje. Zo zouden zwangere vrouwen het geheugen hebben als iemand van in de 60. Vooral het onthouden van nieuwe feitjes gaat ze slecht af. Ook is het bewezen dat het reactievermogen en het werkgeheugen tijdens een zwangerschap worden aangetast.”

En toen kwam het:
“Slecht nieuws: de zwangerschapsdementie houdt tot wel 32 weken na de bevalling aan. Nog eventjes geduld dus…”

Dus dat betekend, als ik het zo lees, dat ik beter pas half maart kan beginnen met werken… 2 november is veeeeel te vroeg!

*bron oudersvannu.nl

bz

Pesten

Het is de week tegen pesten

Vanavond zapte ik langs het programma anti-pestclub. Een verhaal over een jongetje die op school werd gepest omdat hij de kleinste van de klas was (ondanks hij was blijven zitten) en een hazenlip had, hij heet Mark.

Wat ik dan altijd zo knap vind om te zien, is dat Mark zo positief blijft, zo doet hij vrijwilligerswerk (iedere dag!) en is een verschrikkelijk lieve jongen. Bij zijn verhaal kreeg ik al tranen in mijn ogen.

Nadat 4 klasgenoten hadden bedacht dat het nu maar eens afgelopen moest zijn en ze hulp hebben ingeschakeld van het programma anti-pestclub, is er een kringgesprek geweest in de klas en was iedereen het er mee eens dat het moest stoppen. Toen zijn hele klas voor hem spandoeken had gemaakt om te laten weten hem te steunen en het pesten bij deze zou stoppen moest hij huilen. Ik betrapte mij erop dat ik ook een traantje liet.

Ik was hier al gevoelig voor, maar nu ik zelf kinderen heb, raken dat soort verhalen mij nog 10x erger. Ik bedenk mij meteen dat het toch het ergste is dat je kan overkomen, dat je kinderen worden gepest. Je hoopt dat het ze NOOIT zal overkomen. Maar hoe hou je dat tegen? Want wie worden er gepest? Dik, dun, groot, klein, andere haarkleur, sproeten, het maakt niet uit er is altijd wel een reden waarom ze je kunnen pesten.

En dan is er nog iets waarvan je hoopt dat je kinderen het nooit worden; de pester. Dat zou ook verschrikkelijk zijn, dat jou kind diegene is die pest.

Ik vraag me af hoe dat vroeger bij mij was? Ik ben nooit heel populair geweest maar zeker ook geen pester! Ik had wel vriendinnen die gepest waren, meestal kon ik het mij dan echt niet voorstellen omdat het juist de leukste meiden waren die het hadden meegemaakt.

Ik denk weer even aan Jordy, een jongen die vroeger bij mij op school zat. Hij is nu “Lady blabla” een anti-pest icoon die pesten op een positieve manier bespreekbaar maakt. Hoe hij het bespreekbaar maakt, daar word je nou vrolijk van. (ik kan het weten heb het eens live meegemaakt, wat een show!)

En nu het dus de week tegen pesten is zal ik zeggen; Neem eens een kijkje op http://www.lady-blabla.nl/lady-blabla/

En laten we met z’n allen een eind maken aan pesten!

pesten

Juvat

Vroeger was ik mega fan van de Backstreetboys en vooral van Nick Carter (ja echt ik snap het nu ook niet meer).
Nick was de blonde met het “bloempotkapsel”.

Zwijmelen bij liedjes als: I’ll never break your heart, Quit playing games with my heart en ga zo maar door. Ik ben zelfs met vriendinnen naar verschillende concerten geweest. Ik was een echte zo’n hysterische verliefde bakvis.

En nu, nu heb ik bijna nooit meer dat ik een “man” zo leuk vind, ik vind nooit meer iemand aantrekkelijk.
Niets ergs natuurlijk want de leukste man heb ik toch al bij mij thuis op de bank zitten. Maar ik vind gewoon niet zo snel iemand heel leuk of heel knap.
Rudy hoeft daarom nooit bang te zijn….

Soms zitten vriendinnen te zwijmelen bij een bonk spierbundel op een foto in de media, ik kijk dan goed maar snap echt niet wat er dan leuk aan die betreffende man is. Neeeee dat is toch niks, Rudy is altijd leuker. Mannen met baarden zijn nu bijvoorbeeld helemaal “hot”, nou niet voor mij hoor….

Als je met een groep (mannen) zit en ze hebben het over mooie vrouwen vind ik dat makkelijker te zeggen, zo vind ik Nicolette van Dam een mooie vrouw en ook Lieke van Lexmond, dat zie ik wel. Maar als ze dan vragen welke “bekende” man vind jou nou mooi/knap kon ik daar tot voorkort geen antwoord op geven.

Tot voorkort ja, want sinds een tijd heb ik iemand die ik echt een leukerd vind, nouja leuk? Gewoon supersexy, en wat een mooie lach!(jaja dat zeg ik, Shirley) wie het is? JUVAT!

Op een avond keek ik naar So You Think You Can Dance en daar was hij, wow wat een leuke gast zeg.  Toen was SYTYCD afgelopen en was ik hem even uit het oog verloren. En nu volg ik hem op Facebook en Instagram en bij zijn fotos kijk ik net altijd even wat langer. Ja, hij heeft echt wel wat.

Eindelijk kon ik eens mee praten over leuke mannen, een paar vriendinnen zeiden laatst dat het aan mijn hormonen lag (toen ik hoogzwanger was) want juist hem vonden hun dan weer niet leuk, snappen jullie dat nou?

Zouden ze gelijk hebben? Ligt het aan mijn hormonen en snap ik er straks inderdaad niks meer van? Neehoor, toen ik was bevallen en ik was een beetje bijgekomen klikte ik weer naar zijn pagina en jaaa Juvat is nogsteeds leuk en sexy! En nee ik hoef niet als een verliefde  bakvis een poster boven mijn bed, een ontmoeting of weet ik wat ik toen wilde bij Nick Carter. Maar gewoon zo af en toe even naar zijn foto’s kijken met zijn leuke lach is genoeg.

En verder heb ik Rudy want die is toch ook supersexy?!

Wat vinden jullie van Juvat?

juvat

Eigen taaltje

En dan gaat je kind praten, nouja praten… het doet een poging tot.
Weer een mijlpaal! En oh wat ben je dan als ouder trots en je doet er alles aan ze te verstaan. Op een gegeven moment denk je dat je kind al heel goed praat want je begrijpt  elkaar en voert zelfs hele gesprekken samen.

Maar dan kom je ergens en zie je dat andere mensen je kind helemaal niet snappen?! Nouja ze praat toch duidelijk, of niet?
Geïrriteerd vertaal je bij de juf dat je kind blijkbaar is geslagen want ze zegt toch: “kindje heeft poet gedaan.”

En dan besef je dat het eigenlijk logisch is dat anderen het niet snappen, want wat jij snapt is haar eigen taaltje, een taaltje dat alleen ouders verstaan;

Poet = Slaan
Piem = Speen
Schoolpaardjes doen = Boodschapjes doen
Blluhhluhhhluhh = zijn de Minions (want die zeggen bluhluhuh logisch)
Hakkenschoenen = hakjes/prinsessenschoenen
Ik wil op omhoog = ik wil dat je parkeert op het parkeerdak
Koekkie = haar knuffel eend (duckie)

En dit zijn nog maar een paar woorden die ze gebruikt. Dus ja, als je peuter wat probeert duidelijk te maken aan anderen is dat inderdaad best logisch dat ze het niet snappen.

Oke Shirley, goede voornemen: vanaf nu benoem je in ieder geval de goede woorden als je een gesprek hebt, anders leert ze het nooit.

Maar dan hoor ik mezelf zeggen: “Leg je koekkie en piem in je bedje, we gaan schoolpaardjes doen en op omhoog. En als we klaar zijn mag je je bluhhluhhuhhpak aan!”

En toen waren het er 2

En toen hadden we 2 kinderen, 2 meiden.
Toen ik net zwanger was hield ik meteen van de baby, onvoorwaardelijk!
We wilden namelijk heel graag een tweede.

Maar toch maakte ik mij ook zorgen, zou ik net zoveel kunnen houden van nummer 2 als van Jackie? Zij is zo perfect en ik hou zoooveel van haar, dat kan nooit bij een tweede. Het ene moment kon ik niet wachten tot de baby er was maar soms beangstigende het me, wat nou als…..
Iedereen zei dat je van een tweede net zoveel houdt als van een eerste, het is je kind en ieder kind is anders.

En toen was ze er, kleine Lilly, ze was meteen perfect, zo klein en lief, wat ruikt ze lekker, wat is ze mooi, alles klopte, jahoor ik was weer helemaal verliefd! Natuurlijk kun je netzoveel houden van nummer twee!

En als ik dan nu al zien hoe veel ze van elkaar houden (in hoeverre dat kan) hoe ze samen zijn, op elkaar reageren en echt al elkaars maatjes zijn, dan voel ik me rijk en gelukkig!

samen

Tomboy

Kleine Jackie is een kleine tomboy, vanaf jongs af aan al. Iedereen die haar kent weet dat ook. Ze is niet alleen “stoer” maar houdt ervan overal op te klimmen, dat heeft me vaak hartverzakkingen veroorzaakt. Maar ze houdt ook van klauteren, buiten in de prut, gaat het liefst verkleed als piraat, auto’s, hijskranen, vrachtwagens, de vuilniswagen maar vooral van pappa helpen en pappa’s bus.

Pappa heeft namelijk een werkbus, een met heel veel gereedschap. Voor Jackie is het altijd een feest om in de bus te zitten. Ze is echt heel blij als Rudy het autostoeltje in de bus parkeerd. Toen hij een maand vrij was was ze ook echt boos dat de bus ingeleverd moest worden op de zaak. Iedere dag vroeg ze waar de bus was.

Nu we vol op in de verbouwing zitten loopt ze met schroevendraaiers in de rondte en een zelfblokkerend meetlint is ook favoriet. Zo meet ze alles op; de muur is 3 euro, haar bed is toch echt 20 euro en  ga zo maar door.

Maar toen ineens kwamen de disneyfilms voorbij, ze wil films kijken met prinsessen. Ze wil “hakkenschoenen”aan en een prinsessenjurk, haar lange haren los als een prinses en een prinsessenvlecht. Voor haar zusje zorgen en de poppen komen in beeld.

Mmm wordt het nu toch een meisje-meisje?

En toen vanmiddag, de werklui kwamen weer, vandaag werd de schuifpui geplaatst. Jackie was niet weg te slaan bij de mannen. We gingen even buiten kijken bij het plaatsen met de kraan. En jahoor ze wilde niet meer mee naar binnen, daar stond ze in de stromende regen.

En nu zit ze in bad want haar haar zit onder het smeer van het langs de kraan lopen, ik heb het al 3 keer met shampoo gewassen maar het zit er nog……

bl

Onafscheidelijk

Het lijkt erop dat de meiden nu al onafscheidelijk zijn, zal je dat nu al kunnen zien? Vanaf Lilly er is, is Jackie omgeturnd, ze is haar “bescherm-engel”. Zelfs Rudy en ik krijgen tips hoe we met Lilly moeten omgaan. “Mamma doe maar niet, dat vind Lilly niet leuk.” Of “Mammaaaa de baby huilt!” enz, enz.

Ook mensen in de winkel moeten eraan geloven, als ze naar haar kijken is het: “Het is MIJN zusje!” en als we naar oma gaan benoemd ze nogmaals: “Oma dat is Lilly, mijn zusje”.

En al heeft Jackie een bui, een echte 2jarige bui, dan kan ze nog zo boos of dwars doen tegen weet ik veel wie, maar Lilly is nooit de “Sjaak”. Lilly is altijd haar lieve kleine zus.

Vandaag mocht Jackie voor de eerste keer de fles geven, dit was voor haar een echt hoogtepunt, supertrots en ze voelde zich heel verantwoordelijk.

En ik? Ik smelt en ik hoop dat het voor altijd zo blijft, hun samen 2 handen op 1 buik. En ja een ruzie hoort erbij maar ik hoop dat ze later als ze volwassen worden elkaar nog zo liefhebben!

SAM_9864d